فرشته ی کوچک من

    این روزها وقت تو کنار دریا و به ماسه بازی و آب بازی می گذره...و ما از تماشای تو فقط غرق شادی می شیم...تو بسار پر جنب و جوشی ما با وجود پر مهر تو اصلا نمی فهمیم که زمان چطور می گذره.از صبح که پا می شی یا جیا می خوای یا نانای و یا بازی که هیچکدوم را دوست نداری تنها انجام بدی...هر روز نقاشی می کشی حتی روی در روی زمین هر چقدر هم کنترل شده باشه باز از دستمون در می ره...کم کم داره عادت بازی کردن با وسایل توی کابینت از سرت داره میوفته و دیگه دیر به دیر میای سراغشون...چند روزه که شروع کردی به حرف زدن اون هم تند تند و پشت سر هم که هیچ یک از کلمات قابل درک نیست  و من و بابایی کلی می خندیم و لذت می بریم ...البته باب...